Door pater Livio — 8 juli 2026

Voordat ik nadenk over mijn samenwerking met voorzitter Emanuele Ferrario, die begon in 1987, het jaar waarin de Radio Maria Association werd opgericht, en voortduurde tot zijn terugkeer naar het huis van de Vader op 8 juli 2020, wil ik eerst een punt benadrukken dat voor ons als christenen en luisteraars van Radio Maria van wezenlijk belang is.

Radio Maria is een geschenk van Maria, en in het bijzonder van de Koningin van de Vrede. De bovennatuurlijke oorsprong van dit buitengewone werk van God vergeten, zou een onvergeeflijke zonde van aanmatiging zijn.

Aan de oorsprong van Radio Maria staat Onze-Lieve-Vrouw, die ons oproept haar plan van bekering en evangelisatie te verwezenlijken, ten dienste van de Kerk en voor het heil van de zielen.

Jezus zelf herinnerde ons eraan dat wij, zelfs wanneer wij alles hebben gedaan wat Hij ons heeft gevraagd, ons ervan bewust moeten blijven dat wij onwaardige dienaren zijn.

Wanneer we de geschiedenis van Radio Maria beschouwen, moeten we onze ogen naar de hemel richten. Enerzijds stelt dit ons in staat de hand van God te zien, die ons ondersteunt en leidt; anderzijds laat het ons de onzekerheid van onze eigen stappen zien en hoe wij soms van de weg afdwalen.

Mijn eerste ontmoeting met Ferrario vond plaats in het voorjaar van 1987, kort nadat de Radio Maria Association was opgericht en het kleine parochiale radiostation had overgenomen van waaruit de boodschappen van Medjugorje werden uitgezonden.

Ferrario vertelde mij, met een verrassende overtuiging, over zijn plan om een landelijke Mariale radiozender op te richten en over de noodzaak een priester te vinden die als directeur zou kunnen optreden en deze opmerkelijke doelstelling tot werkelijkheid zou kunnen maken.

Ferrario vertelde mij over zijn roeping, en ook ik voelde mij, na mijn bedevaart naar Medjugorje, gegrepen door hetzelfde vurige verlangen om Onze-Lieve-Vrouw te dienen. Het project werd enkele maanden later werkelijkheid, toen mijn oversten mij toestemming gaven om mij als directeur en als lid van de Raad van Bestuur volledig aan Radio Maria te wijden.

De eerste beslissing die we namen, was om nieuwe huisvesting voor Radio Maria te zoeken in de omgeving van Erba, los van de parochie, omdat de Kerk zich op dat moment niet rechtstreeks kon verbinden met deze Mariaverschijningen, die toen nog omstreden en weinig bekend waren.

Ferrario besefte heel goed dat een dergelijk nationaal project — een katholieke en Mariale radiozender die volledig vanaf de grond moest worden opgebouwd — weinig of geen kans van slagen zou hebben zonder een gezaghebbende leiding op het gebied van de inhoud.

Daarom verdeelden we onze respectievelijke werkterreinen volgens het gezond verstand en in een geest van dienstbaarheid aan de Dienstmaagd des Heren.

Ferrario nam als voorzitter en ondernemer de verantwoordelijkheid op zich voor het financiële en technische beheer van de zender, met als doel deze voortdurend verder te ontwikkelen, eerst in Italië en later op alle vijf de continenten. Zijn vastberadenheid om nieuwe grenzen te bereiken kende geen limieten.

Ik gaf als directeur vorm aan het nieuwe Radio Maria en bouwde het uit: hij bepaalde het charisma, de doelstellingen en de programmering, selecteerde de presentatoren en bewaakte de trouw aan de leer en de betrekkingen met de Kerk.

Elke ochtend, vroeg op de dag, spraken we elkaar telefonisch. We wisselden ideeën uit en gaven elkaar advies.

Tegelijkertijd gaf de jonge en trouwe Roberta vorm aan de uitzendingen, als aan een kunstwerk in een voortdurend proces van verfijning.

Wat de financiële middelen betreft, stemde Ferrario zonder aarzelen in met mijn vaste besluit om geen reclame te aanvaarden en uitsluitend te vertrouwen op giften van de luisteraars.

Vanaf het allereerste begin was het mijn taak om de luisteraars dagelijks bewust te maken van de behoeften van de zender. Ferrario hield mij steeds op de hoogte van de giften die per post en via de bank binnenkwamen en plande de investeringen op basis van de middelen die we wisten in te zamelen.

Hij maakte er weleens een grapje over dat het de taak van pater Livio was om giften aan te moedigen, terwijl het de taak van Ferrario was om die giften te investeren in de radiozender en haar verdere uitbreiding.

Tegelijkertijd leidde Ferrario ook zijn eigen privéonderneming, die hij altijd volledig gescheiden hield van het beheer van Radio Maria. Hij stelde zijn buitengewone ondernemerskwaliteiten en onvermoeibare inzet ten dienste van het project van Radio Maria, maar niet zijn persoonlijke financiële middelen, zoals hij zelf herhaaldelijk duidelijk maakte.

Ferrario, een trouwe dienaar, bleef tot het allerlaatste moment op zijn post, zelfs nadat hij de verantwoordelijkheid had overgedragen aan zijn opvolger, de huidige voorzitter, Vittorio Viccardi. Op de dag van zijn begrafenis zei ik via de microfoons van Radio Maria dat Emanuele Ferrario in de hemel met een staande ovatie was ontvangen.

Uiteindelijk is het allerbelangrijkste dat we de hemel bereiken en ons leven op dat doel richten. Maar laten we de Eeuwige Vader de hemelse aureolen toewijzen — de enige eerbewijzen die werkelijk tellen.

Laten we van Ferrario leren, van de liefde die hij had voor Onze-Lieve-Vrouw en voor Radio Maria. Laten we, zoals hij, volharden en onvermoeibaar blijven werken, want daarin ligt het geheim van het succes van het project Radio Maria.