Op 13 januari gedenken we in de kerk de heilige Hilarius! Afkomstig uit een adellijke heidense familie in Aquitanië in de 4e eeuw na Christus, was de jonge Hilarius begaafd en bovendien zeer talentvol in zijn studies. Dat weerhield hem er echter niet van, zoals veel jongeren van zijn tijd, gekweld te worden door talrijke vragen over de zin van het leven, zoals: “Bestaat God?”, “waar is het geluk te vinden?”, “waarom leven om daarna te sterven?”. Het lezen van de Evangeliën, en in het bijzonder dat van de heilige Johannes, brengt hem tot rust en geeft antwoord op zijn vragen. Hilarius ontvangt het doopsel op dertigjarige leeftijd, voordat hij bisschop van Poitiers wordt.

Hier volgt het gebed dat de heilige Hilarius heeft geformuleerd, dat wij samen met hem kunnen bidden, terwijl wij God om de genade vragen om trouw te blijven aan ons doopsel:

Verleen, o Heer,
dat ik altijd trouw mag blijven aan wat ik heb beleden in het symbool van mijn wedergeboorte,
toen ik werd gedoopt in de Vader, in de Zoon en in de Heilige Geest.
Dat ik U mag aanbidden, onze Vader,
en samen met U uw Zoon;
dat ik uw Heilige Geest waardig mag ontvangen,
die van U uitgaat door uw eniggeboren Zoon…
Amen.

We luisteren naar een fragment uit het programma ‘Quo Vadis?’, waarvan u de uitzending vanavond om 20u kan beluisteren op Radio Maria.

Deze zondag was er in Brussel een Eucharistieviering voor de 800ste verjaardag van de Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele. Kardinaal Parolin was aanwezig. We overlopen samen zijn boodschap ter gelegenheid van dit feest!

De eerste fundamenten van de Kathedraal van de Heiligen Michaël en Goedele dateren uit 1226, toen Hendrik II, hertog van Brabant, besloot een kerk te bouwen op een strategische plek op het kruispunt van routes die Frankrijk en Duitsland met elkaar verbonden.
Voor kardinaal Parolin belichamen de twee patroonheiligen van de kathedraal een missie die vandaag opvallend actueel blijft.
De heilige Michaël roept “waakzaamheid en onderscheiding” op, terwijl de heilige Goedele staat voor “dagelijkse trouw”.
Samen, zo zei hij, schetsen zij het gelaat van een Kerk die geroepen is waarheid en dienstbaarheid, standvastigheid en zachtheid met elkaar te verbinden.

Aan het einde van een maandagochtend vol ontmoetingen in het Apostolisch Paleis van het Vaticaan ontving paus Leo XIV Maria Corina Machado, het voormalige lid van de Venezolaanse Nationale Assemblee dat in oktober 2025 werd onderscheiden met de Nobelprijs voor de Vrede.

Tijdens zijn Angelus-toespraak op 4 januari — de dag na de gevangenneming van Maduro, waarbij ongeveer 80 mensen om het leven kwamen, onder wie Venezolaanse en Cubaanse militairen en burgers — zei paus Leo dat hij de ontwikkelingen in Venezuela “met diepe bezorgdheid” volgde. “Het welzijn van het geliefde Venezolaanse volk moet prevaleren boven elke andere overweging. Dit moet leiden tot het overwinnen van geweld en tot het bewandelen van wegen van gerechtigheid en vrede, met waarborging van de soevereiniteit van het land,” had de paus gezegd vanuit het raam van het Apostolisch Paleis.

Hij had opgeroepen tot respect voor “de menselijke en burgerlijke rechten van iedere persoon” en om “samen te werken aan het opbouwen van een vreedzame toekomst van samenwerking, stabiliteit en harmonie, met bijzondere aandacht voor de armsten die lijden onder de moeilijke economische situatie.”

Paus Leo herhaalde zijn oproep tijdens de bijeenkomst van 9 januari met het bij de Heilige Stoel geaccrediteerde diplomatieke corps. Met verwijzing naar Venezuela riep hij op tot inspanningen om “een samenleving op te bouwen die is gebaseerd op gerechtigheid, waarheid, vrijheid en broederschap, en zo de natie in staat te stellen zich te verheffen uit de ernstige crisis die haar al zoveel jaren teistert.”

Hij nodigde iedereen ook uit om “de wil van het Venezolaanse volk te respecteren en de menselijke en burgerlijke rechten van allen te beschermen, en zo een toekomst van stabiliteit en eendracht te waarborgen.”

Meer nieuws uit het Vaticaan? Neem een kijkje hier.

Laten we bidden voor Nigeria.

Tussen 28 december 2025 en 3 januari 2026 zijn meerdere plaatsen tussen de Nigeriaanse deelstaten Niger en Kebbi het doelwit geweest van herhaalde aanvallen door gewapende groepen. Volgens de bisschop van Kontagora, mgr. Bulus Dauwa Yohanna, hebben een zestigtal bandieten zonder op weerstand te stuiten toegeslagen, waarbij minstens 49 mensen om het leven kwamen en zij zich vrij konden verplaatsen tussen de gebieden Borgu en Shanga.

Dit geweld treft een bisdom dat al zwaar was beproefd door een eerdere ontvoering, namelijk die van 265 leerlingen van de katholieke school St. Mary in Papiri op 21 november vorig jaar. Hoewel de kinderen in december, in verschillende fasen, werden vrijgelaten, heeft de hervatting van de aanvallen de angst en onzekerheid in de hele regio opnieuw aangewakkerd.

Mgr. Yohanna benadrukt dat de kinderen en jongeren uit Papiri, die nog maar net uit gevangenschap zijn vrijgekomen, vandaag nog kwetsbaarder zijn. Door de nieuwe invallen van de bandieten zijn zij samen met hun families gedwongen te vluchten en zich dag en nacht in de bush te verbergen, uit vrees voor nieuw geweld. De bisschop betreurt het ontbreken van daadwerkelijke bescherming en stelt dat de aanvallers ongestoord te werk zijn gegaan, zonder te worden gehinderd door de veiligheidsdiensten, wat het psychologische trauma van toch al verzwakte bevolkingsgroepen verder vergroot.

De raids begonnen op 28 december met een aanval op het dorp Kaiwa, gevolgd door die op Gebe en Shafaci, waar een politiebureau het doelwit werd. Op 2 januari werd de katholieke kerk van Sokonbora vernield, voordat de bandieten op 3 januari de markt van Kusuwan Daji aanvielen. Daar werden 42 mannen geëxecuteerd, zonder onderscheid van religie, en werden verschillende vrouwen en kinderen ontvoerd. “De branden die door de bandieten werden aangestoken waren zo hevig dat men ze vanuit Papari, op 15 kilometer afstand, kon zien”, legt de bisschop uit.

Terwijl hij zijn medeleven betuigt aan de families van de slachtoffers, roept mgr. Yohanna de lokale gemeenschappen van verschillende etnische afkomst op “de ander niet als een vijand te zien, maar verenigd te blijven om elke vorm van geweld af te wijzen en samen het banditisme het hoofd te bieden”. Hij spoort de Nigeriaanse autoriteiten ook aan om de daders van deze misdaden voor de rechter te brengen en eindelijk de veiligheid van de burgerbevolking te waarborgen.

Laten we bidden voor Syrië.

De gevechten tussen de Syrische autoriteiten en de Koerdische strijdkrachten gaan ononderbroken door sinds dinsdag 6 januari. Na de heropening donderdagochtend van twee humanitaire corridors om burgers die dat wensen te evacueren uit de Koerdische wijken Achrafieh en Cheikh Maqsoud, in het noorden van Aleppo, kondigde het leger aan dat het de posities van de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF, overwegend Koerdisch) viseert, zo meldde het Syrische persagentschap Sana op 8 januari. De laatste balans spreekt van minstens 21 doden en duizenden ontheemden.

Op zes kilometer van het hart van de gevechten horen de Blauwe Maristen, die zich in hun gebouw hebben teruggetrokken, dag en nacht het geluid van granaten, waarvan het gefluit zelfs aan de andere kant van de telefoon hoorbaar is. Broeder Georges Sabé beschrijft een stad die verlamd is door geweld, “overspoeld door de dood van alle kanten”. De maristische religieus, die sinds 2012 in Aleppo woont, vertrouwt toe dat hij zich voor het eerst in veertien jaar echt bang voelt. “We hebben oorlogsmomenten meegemaakt, momenten van economische sancties, momenten van aardbevingen… maar wat er sinds drie dagen gebeurt, is onbeschrijfelijk”, verzekert hij. “Er zijn hele families die zich verbergen in de kelder van hun gebouw, ontheemden die zonder bescherming op straat zijn en niet weten waarheen. Waarom moeten Aleppo en zijn inwoners zoveel lijden?” vraagt broeder Sabé zich met bevende, door emotie overspoelde stem af.

De Maristen leven al drie dagen opgesloten en vangen families van ontheemden op. De apostolisch vicaris van Aleppo, mgr. Hanna Jallouf, die eveneens telefonisch werd bereikt, legt uit dat door de christelijke gemeenschappen nog drie andere opvangplaatsen zijn opgezet: twee in het Latijnse bisdom (één in het franciscaanse Terra Santa College en één in de kerk van de Aankondiging) en een andere in het Syrisch-orthodoxe bisdom van Aleppo. Vier moskeeën hebben hun deuren geopend voor verdwaalde burgers, terwijl winkels, scholen, universiteiten en overheidskantoren tot nader order gesloten zijn.

Ondanks de bombardementen proberen de maristische broeders “voor zover mogelijk” hulp te bieden aan gewonden en behoeftigen — een naastenliefde die zich tot iedereen richt, zonder uitzondering. Naast de eerste levensbehoeften biedt broeder Sabé dagelijks spirituele steun aan de christenen van Aleppo. Zo vertelt hij dat hij bijvoorbeeld aan een honderdtal jonge christenen, die in de nacht van woensdag op donderdag de slaap niet konden vatten, heeft voorgesteld om samen de rozenkrans te bidden via hun gezamenlijke WhatsApp-groep. “Ik zei tegen hen: Luister, we gaan onze rozenkrans bidden, ieder van jullie zal een ‘Weesgegroet’ schrijven zodat we dit moment samen kunnen delen… Het was een manier om hen gerust te stellen door te zeggen: ‘Luister, de Maagd is bij ons, Maria vergezelt ons, zij is onze goede moeder’…”

De Bijbelvers voor vandaag is:

Wij moeten alleen de armen gedenken, en ik heb daarvoor mijn best gedaan.
– Gal 2, 10